azja archeonews

Antropogeneza (gr. ánthrôpos istota ludzka, génesis źródło) - filogeneza człowieka, alias geneza, szlak komunikacyjny rozwojowa i procesy biologiczne, które doprowadziły do powstania anatomicznie nowoczesnego człowieka rozumnego (Homo sapiens sapiens), wyjaśniane na gruncie teorii ewolucji w oparciu o osiągnięcia antropologii, filogenetyki molekularnej i antropolingwistyki.

Spis treści

• 1 Położenie człowieka w przyrodzie
• 2 Streszczenie dziejowy myśli ewolucyjnej
• 3 Filogeneza
  • 3.1 Dopóki pojawił się człowiek
  • 3.2 Hominoid, hominid, Homo
  • 3.3 Pierwsze danie ślady człowieka
  • 3.4 Od stada do cywilizacji
    • 3.4.1 Wierzenia i kultura
    • 3.4.2 Uprawa roli i hodowla
• 4 Przypisy
• 5 Zobacz też
  • 5.1 Linki zewnętrzne
  • 5.2 Bibliografia przedmiotu

//

Położenie człowieka w przyrodzie

Z biologicznego punktu widzenia gość klasyfikowany jest w charakterze ssak łożyskowy z najlepiej wśród wszystkich zwierząt rozwiniętym mózgiem, co - równolegle wielu innych gildia - stawia go wśród ssaków naczelnych (Primates). Człekokształtne naczelne wyróżnia niedostatek ogona, większe część ciała i bardziej natężony mózg. Potrafią uznawać za dobre postawę dwunożną. Do człowiekowatych (Hominidae) zalicza się teraz bok w bok człowieka jego wymarłe formy a orangutany, goryle i szympansy. W tej grupie (rodzinie) modny gość inteligentny jest jedyną żyjącą istotą, która poruszając się na dwóch nogach w postawie wyprostowanej, posługując się umysłem i mową nauczyła się przynosić w wyniku sprzęt i za ich pomocą perfidnie reorganizować swoje pobliże, zakładać kulturę i unosić cywilizacje.

Analogicznie, jakże blisko wyjaśnianiu powstania życia na Ziemi, pełne interpretacja powstania człowieka powinno obsługiwać bieg powstawania charakteryzujących go gildia, za które - w dużym uproszczeniu - przyjmuje się zazwyczaj zdobycie naziemnego, dwunożnego chodu, pionizację postawy ciała, rozwinięcie mózgowia i pojawienie się inteligencji rozumianej jak myślenie (również abstrakcyjne), kompetencja uczenia się i rozwiązywania problemów. Również w tej kwestii nie ma pełnej teorii. W dole przedstawiono próbę podsumowania obecnego stanu wiedzy.

Streszczenie dziejowy myśli ewolucyjnej

Porównanie szkieletów człowieka (z lewej) i goryla.
Szkic z Brehms Tierleben, Small Edition 1927

Podobieństwa pośrodku ludźmi i niektórymi dużymi małpami człekokształtnymi dostrzegano od ogromnie dawna. Malajczycy nazywali orangutana leśnym człowiekiem (orang-outang).

Kolejny krok rozwoju myśli ewolucyjnej rozpoczął się od odkrycia w 1829 (Engis, Belgia), w 1848 (Forbes’ Quarry, Gibraltar) i w 1856 roku (Neanderthal, Rfn) kości istot podobnych do człowieka (neandertalczyk). Pojawiło się wtedy przeświadczenie człowieka jaskiniowego, które przetrwało do naszych czasów w kulturze masowej. Do czasów Darwina w świecie chrześcijańskim panowało powszechne pojęcie o wyjątkowej pozycji człowieka wśród żywych stworzeń (antropocentryzm). Opublikowana przez Darwina projekt ewolucji wywołała lawinę dyskusji pośrodku naukowcami (Thomas Henry Huxley, Georges Cuvier, Charles Lyell, Richard Owen, Alfred R. Wallace i inni) a w wielu innych kręgach.

Karol Darwin zakładał, że poszukiwania skamielin wczesnych hominidów powinny znajdować się prowadzone w Afryce (Darwin, 1871). Wnioskował w taki sposób z analizy zasięgu naturalnego występowania gatunków najbliżej spokrewnionych z człowiekiem.

Poszukiwania prowadzone w różnych regionach świata - pozór młodszymi genealogicznie okazami - nie dostarczały nowych danych o formach starszych od neandertalczyka. Począwszy od 1924 kazus zaczęła się luzować. Wskazywany przez Darwina linia postępowania poszukiwań wydawał się właściwy i kolejne lata przynosiły jeszcze to nowe odkrycia. Obwieszczenie całego świata skoncentrowała się na afrykańskich stanowiskach archeologicznych.

Pierwsza odbudowa wyglądu neandertalczyka

W miarę napływających doniesień z wyników badań ponad znalezionymi skamielinami wizja kosztowny rozwojowej człowieka ulegał zmianie. Pojawiły się naukowe opisy odkrytych szczątków, zupa próby ich klasyfikowania (Australopithecus, Plesianthropus, Paranthropus, Zinjanthropus, Gigantopithecus, Oreopithecus bambolii, Meganthropus, Pithecanthropus, Palaeoanthropus, Cyphanthropus, Euranthropus, Protanthropus) i zupa próby rekonstrukcji ich wyglądu. Kolejne odkrycia dostarczały nowych danych, często całkiem zmieniając były, z trudem zarysowujący się wizja antropogenezy.

Filogeneza

Póki pojawił się człowiek

Pierwsze łożyskowce (Eomaia) pojawiły się w kredzie z grupy wymarłych, żyworodnych ssaków, nazywanych Eupantotheria, Eomaia przypadkiem dała brzask kilku grupom: Xenarthra, Afrotheria, Euarchontoglires, Laurasiatheria a Protoeutheria. Pierwsze danie euarchonty (Plesiadapis), w paleocenie dały brzask pierwotnym małpiatkom, te dały świt linii ewolucyjnej, której pierwszym przedstawicielem był Eosimias, żyjący 45-40 mln lat temu. Do tej linii ewolucyjnej teraz należą małpy szerokonose, makakokształtne natomiast małpy człekokształtne. Na podstawie analizy wyników badań molekularnych ustalono, że małpy szerokonose (Platyrrhini) oddzieliły się od wąskonosych ok. 35 mln lat temu, która w paleocenie i na początku eocenu pospołu z Eurazją tworzyła Laurazję.

Hominoid, hominid, Homo

Czaszki hominoidów: (od lewej) gość, szympans, orangutan i makak

Późnomioceńskie (15-5 mln lat temu) naczelne określane są w charakterze hominoidy. Charakteryzuje je:

• brak ogona
• zatrzymanie rozrostu kości miednicy
• budowa ramion i barków umożliwiająca zawieszanie się na gałęziach
• mózg nieco bardziej natężony aniżeli u współczesnych małp (z uwzględnieniem proporcji ciała)
• rozwój wzroku

Do tej grupy zaliczane są driopiteki.

Przypuszczalny powierzchnia pojawienia się pierwszych hominidów

Hominidami określane są gatunki, które wyróżnia:

• dwunożność - właściwość do niedawna przypisywana tylko człowiekowi
• znaczny pomnożenie mózgu w stosunku do proporcji ciała
• zmiana w uzębieniu i muskulaturze
• naziemny zwyczaj życia
• długotrwały rozwinięcie osobniczy

Kiedy i dokąd sznur elektryczny hominidów oddzieliła się od linii małp człekokształtnych i przez jakie stadia przeszła dopóki osiągnęła stopień człowieka?

Orangutany oddzieliły się od linii prowadzącej do człowieka ok. 12 mln lat temu. Najwcześniejszym z mioceńskich hominidów był oreopitek (9-7 mln lat, Włochy). Analizy molekularne wskazują, że z początku goryle (nad 8 mln lat), a później - bliżej spokrewnione z człowiekiem - szympansy (między 6-4 mln lat temu) oddzieliły się od linii Homo.

Czaszka australopiteka

Za najstarszych przedstawicieli rodziny człowiekowatych uznaje się Sahelanthropus tchadensis (choć jego dwunożność nie została potwierdzona) i Orrorin tugenensis, których pozostałości znaleziono w Afryce. Ok. 5,5 mln lat temu - również w Afryce - pojawiły się ardipiteki (A. kadabba i A. ramidus), a po nich pierwsze danie australopiteki (4-2 mln lat temu) i spokrewnione z nimi parantropy. Skamieniałościom australopiteków towarzyszyły przybory kamienne, aliści nie ma pewności, azali nie były one wytworem późniejszych albo żyjących przedtem wyżej rozwiniętych hominidów przebywających na tym samym terenie. Z tego okresu (3,6 mln lat) pochodzą najstarsze znane odciski stóp z Tanzanii przypisywane dwunożnym człowiekowatym (Katafalk Leakey, 1977) tudzież odkryty w 1999 Kenyanthropus platyops.

Hominidy zanim pojawieniem się pierwszych Homo

Nazwa
Szacowany era występowania
Obszar występowania
Uwagi

†Sahelanthropus tchadensis
7 mln lat temu
środkowa Afryka

†Orrorin tugenensis
6,1-5,8 mln lat temu
Kenia
być przypuszczalnie przodek szympansa

†Ardipithecus kadabba
5,8-5,2 mln lat temu
Etiopia

†Ardipithecus ramidus
4,4 mln lat temu
Etiopia

†Australopithecus anamensis
4 mln lat temu
Kenia,Etiopia

†Australopithecus afarensis
3,9-3 mln lat temu
Etiopia,Tanzania,Kenia
uważany za bezpośredniego przodka rodzaju Homo

†Australopithecus bahrelghazali
3,5 - 3 lat temu
Czad

†Australopithecus africanus
3,3-2,4 mln lat temu
Afryka Południowa

†Australopithecus garhi
2,5 mln lat temu
Etiopia

†Paranthropus aethiopicus
2,5 mln lat temu
Kenia

†Paranthropus boisei
2-1,4 mln lat temu
wschodnia Afryka

†Paranthropus robustus
1,6 mln lat temu
Afryka Południowa

†Kenyanthropus platyops
3,5 - 3,2 mln lat temu
Kenia
Australopithecus afarensis(?), ew. przodek Homo rudolfensis

Zupa ślady człowieka

Najstarszych przedstawicieli rodzaju Homo ( z jęz. angielskiego hominin na rzecz odróżnienia od hominid) znamy z pokładów datowanych na ok. 2,6 mln lat. Wyróżnia je:

• największa wśród znanych gatunków objętość puszki mózgowej
• mniejsze siekacze i kły niewystające maska linię innych zębów, grubsze polewa, forma imadło z większym natężeniem paraboliczny aniżeli u wcześniejszych naczelnych
• budowa stopy, u człowieka palce stopy utraciły chwytność
• czaszka z większym natężeniem zaokrąglona, z mniejszą częścią twarzową
• umiejętność wytwarzania narzędzi

Zobacz więcej w osobnym artykule: Człowiek.

Czaszka pitekantropa

Pierwszym śladom przedstawicieli rodzaju Homo towarzyszą prymitywne przybory kamienne. Sprzęt znalezione w wąwozie Olduvai (obszar kulturowy Olduvai) - datowane na ok. 2,6 mln lat (Hadar, Omo i Turkana), a w Azji na ok. 2 mln lat - przypisywane są Homo habilis (istota ludzka zręczny). Może wyłonił się z australopiteków. Był od nich w wyższym stopniu nastroszony, osiągał ok. 130 cm wzrostu i proch bardziej natężony mózg. Świadectwa kopalne wskazują na jego frekwencja do ok. 1,5 mln lat temu. Od ok. 1,8 mln do 70 tys. lat temu żył H. erectus i H. ergaster czasem traktowane w charakterze jeden typ - pitekantrop znany jako człowiekiem wyprostowanym. Jego (bądź ich) ślady znajdowane są w Afryce, Azji i Europie, co sugeruje, że był pierwszym gatunkiem, jaki opuścił Afrykę. Pitekantrop udoskonalił tworzenie narzędzi, polował na zwierzęta i potrafił rozpalać gorliwość. Przypuszczalnie tworzył struktury społeczne oparte na związkach rodzinnych.

Czaszka neandertalczyka

Ok. 350 tys. lat temu na terenie Europy pojawili się pierwsi przedstawiciele neandertalczyka (Homo neanderthalensis). Zupa ślady Homo sapiens datowane są na ok. 250 tys. lat (pierwotny Homo sapiens). W Europie pojawił się ok. 45 tys. lat temu (kromaniończyk), a wskutek tego w czasie jak żyli nadal neandertalczycy. Obydwa gatunki koegzystowały równolegle siebie przez w pobliżu 10 tys. lat. Do te pory nie rozumie się samo przez się, co spowodowało wymarcie neandertalczyków.

Czaszka kromaniończyka

Od stada do cywilizacji

Współczesny Homo sapiens zajmował się głównie myślistwem. Prowadził wędrowny zwyczaj życia. Polowania dostarczały mu wysokokalorycznego mięsa, skór, którymi się okrywał natomiast kości wykorzystywanych do wytwarzania jeszcze wydajniejszych narzędzi. W poszukiwaniu zwierzyny i nowych terenów łowieckich zaludniał nowe obszary.

Zobacz więcej w osobnym artykule: Prehistoryczne wędrówki ludzkości.

Credo i kultura

Najstarsze ślady religii pojawiły się 100 tys. lat temu w postaci pochówków (przekonanie w życie pośmiertne) i rysunków naskalnych.

Zobacz więcej w osobnym artykule: Religie prehistoryczne.
Zobacz więcej w osobnym artykule: Religie rodzime Australii i Oceanii.

35-30 tys. lat p.n.e. temu pojawiły się zupa zabytki sztuki prehistorycznej, malowidła naskalne w jaskiniach nazywane sztuką paleolitu.

Uprawa roli i hodowla

Wędrówki zwierząt poszukujących źródeł wody i żywności przyczyniły się przypuszczalnie do celowej ‘opieki’ powyżej przede wszystkim przydatnymi na rzecz człowieka gatunkami. Przedtem ok. 9 000 - 8 000 p.n.e. doszło do udomowienia pierwszych zwierząt (najlepszy przyjaciel człowieka, owca, głupia gęś). W pewnej mierze 10 000 lat p.n.e. gość zasiał ziarna dziko rosnących roślin, a wokół 8 000, a w niektórych regionach do 3 000 lat p.n.e. rozpoczął celową uprawę roli (zobacz: uprawa roli). Przyczyniło się to do zmiany trybu życia na rdzenny. Zaczęły buntować się zupa osady, a ok. 6,8 tys. lat temu - pierwsze danie miasta.

W ów rozwiązanie prymitywny Homo sapiens przez 250 tys. lat opanował taki sam do wynajęcia od lodu świat i jak wyłączny z rodzaju Homo nabył umiejętności pozwalające mu uchować się do czasów, które określamy początkiem cywilizacji.

Przypisy

1. ↑ Podgatunek szympansa zwyczajnego - Pan troglodytes verus potrafi dostarczać i żerować przybory służące do zabijania innych zwierząt.
2. ↑ Maciej Faflak, Duże małpy w drobny mak bez ogona, Międzynarodowy Biuletyn Ulegający biodegradacji, No. 3. - 11. 2005
3. ↑ Teraz Pan troglodytes Blumenbach, 1775
4. ↑ Karol Linneusz, Systema Naturae 10th edition, 1758
5. ↑ Non placet, quod Hominem inter ant
6. ↑ Charles Robert Darwin, The Origin of Species by Means of Natural Selection, 1859
7. ↑ Carlos G. Schrago, On the time scale of new world primate diversification, American Journal of Physical Anthropology, 28 Nov 2006
8. ↑ Philip D. Gingerich, Early Eocene Cantius torresi-oldest primate of modern aspect from North America
9. ↑ Thierry Smith, Kenneth D. Rose, Philip D. Gingerich, Rapid Asia-Europe-North America geographic dispersal of earliest Eocene primate Teilhardina during the Paleocene-Eocene Thermal Maximum
10. ↑ Groves, 2001

Zobacz też

• Teoria wodnej małpy
• en:Wikipedia List of human fossils (en)
• en:Wikibooks Paleoanthropology Origin (en)

Linki zewnętrzne

W języku angielskim:

• Palaeos.org
• Paleoanthropology
• In Search of What Makes us Human
• Discovery of Early Hominids
• Paleoanthropology in the 1990’s
• The Evidence for Human Evolution
• Exploring the Creation/Evolution Controversy
• Becoming Human

W języku polskim:

• Antropogeneza
• Ewolucja człowieka

Spis bibliograficzny przedmiotu

• Steve Olson Mapowanie historii ludzkości - Zamierzchłe czasy ukryta w naszych genach, 2003
• Roger Lewin Wprowadzenie do ewolucji człowieka, 2002
• G. C. Conroy Reconstructing Human Origins: a modern synthesis New York: W. W. Norton, 2005
• Henryk Szarski Historia zwierząt kręgowych, PWN, 1998
• Prof. dr hab. Jerzy Odyniec, Wykłady

Culture jamming (polskie odpowiedniki to „zagłuszanie fal kultury” azali “zagłuszanie kultury”) – indywidualistyczna stosunek odwrotu od wszelkich form mentalności stadnej – włączając w to wszelkie ruchy kulturowe, polityczne azaliż społeczne. Z definicji culture jamming nie jest tym samym traktowane w charakterze przesunięcie. Upiór culture jamming z trudem zdefiniowiać zarówno w odniesieniu do jakiegoś specyficznego politycznego stanowiska azali przekazu, w jaki sposób i w odniesieniu do stanowiska azali przekazu kulturowego. Za stowarzyszony wątek łączący różnorodne zjawiska culture jamming oszacować wolno pożądanie wyśmiania azaliż zażartowania z homogenicznej natury kultury popularnej, często z użyciem niekonwencjonalnych form komunikacji azaliż interwencji w publiczne wydarzenia natomiast w zaaprobowany dysputa (geurilla communication).

Culture jamming być może znajdować się zdefiniowane ja przesunięcie artystyczny, jakkolwiek również taka określenie nie obejmuje całego panorama działań określanym tym terminem. Culture jamming charakteryzowane jest często w charakterze kondycja działalności publicznej będącej w opozycji do komercjalizmu tudzież wszelkiej idei kreowania kultury korporacyjnej . Powyższa określenie jest ale również nadmiernie wąska, iżby uściskać wszystkie działania określane w charakterze culture jamming (określenie ta w wyższym stopniu pasuje do zjawiska określanego w charakterze subvertizing).

Culture jamming niekiedy wymaga transformacji mass mediów, tak aby ich własnymi środkami komunikacji w sarkastyczny lub groteskowy fortel skomentować rozwiązanie ich działania.

Do celów culture jammingu przelecieć można:

• “Dobry frajda” (i zachęcanie do tego innych) kosztem dominujących nurtów społecznych – zdaniem culture jammerów wielu z ich dostawców bierze siebie nadto serio. Chociażby sami culture jammerzy mogą się stać ofiarą „zakłócania”, jeżeli ich działania stają się równie ziinstytucjonalizowane i pozbawione humoru w jaki sposób oryginalne obiekty zainteresowania culture jammingu.
• Rozbudzenie poczucia fascynacji najbliższym środowiskiem życia zainspirowane przez zamierzoną niejasność technik culture jammingu, które w założeniu mają przynaglać kompetencja do samorefleksji i niezależnego myślenia.
• Ukazywać sprzeczności między wizerunkami ikonicznymi, praktykami bądź postawami, a realiami czy też postrzeganym jak pejoratywny aspektem danego przedmiotu, kto stanowi rzecz zakłócania. Działania takie wykonywane są często w sferze symbolicznej, dzięki „przechwytywaniu” („detournement”) elementów popularnej ikonografii.

„Przechwytywanie” funkcjonuje tu w charakterze nauka zawodu determinujący artystyczne, ewentualnie społeczne działalność w którym wykorzystuje się te same środki, fragmenty czy też elementy ikonografii przedmiotu, dzieła sztuki, żeby wykształcić nowe twórczość, sprawa, którego istotność często stoi w opozycji do znaczenia oryginału. Terminu „przechwytywanie” w podobnym znaczeniu używali członkowie Międzynarodówki Sytuacjonistycznej. Guy Debord, kto nazywał “przechwytywanie” „płynnym językiem ideologii” w taki sposób pisał o tej praktyce: „Przechwytywanie to kontrast cytowania, powoływania się na akademicki powaga, kto ulega nieuchronnie zafałszowaniu z chwilą, podczas gdy przekształca sie w cudzysłów: kawałek wyłączony z kontekstu, unieruchowmiony, odseparowany od swej epoki – globalnego układu odniesienia – i od konkretnego stanowiska, trafnego ewentualnie błędnego, jakie zajmował względem tego odniesienia. (…) Przejawia się w komunikacji świadomej tego, że sama w sobie nie zawiera żadnej gwarancji, przede wszystkim ostatecznej.”

• Prowokowanie do zaangażowania obywatelskiego zaś nawiązywania więzi społecznych.

Intecje culture jammerów jest dozwolone odróżnić (choć nieraz intencje się pokrywają) od artystycznego przywłaszczenia (które odbywa się na rzecz celów ściśle artystycznych) natomiast od wandalizmu (w przypadku, którego głównym zamiarem jest rozbiórka), choć efekty działań wszystkich trzech aktywności są często trudne do odróżnienia. Niektóre prace street artowe czy też inne działania wolno przelecieć do dwóch, a poniekąd trzech z powyższych kategorii.

Spis “zagłuszających” polskich artystów i grup artystycznych

• Kolektyw Pif-paf
• Radykalna Fabuła Twórcza

Przypisy

1. ↑
2. ↑ Guy Debord Społeczeństwo spektaklu, tłumaczył Mateusz Kwaterko, PIW, Syreni gród 2006.

Fulacht fiadh (wym. fulacht fija, irl. fulacht fiadh albo fulacht fian, l.mn. fulachtaí fia, w starszych tekstach ponadto fulachta fiadh). W Anglii, Walii, Szkocji i na Wyspie Man zwane burn mounds. Gatunek stanowiska archaeologicznego w Irlandii.

W Irlandii zarejestrowano powyżej 4500 przykladów fulachtaí fia i są jednymi z naczęściej spotykanych rodzajów stanowisk archeologicznych na wyspie. W samym Hrabstwie Cork zarejestrowano ich powyżej 2000.

Spis treści

• 1 Konstrukcja
• 2 Etymologia
• 3 Datowanie
• 4 Przeznaczenie
• 5 Przypisy

//

Konstrukcja

Fulacht fiadh z reguły przybiera formę niegłębokiego (zwyczajowo ok. 20-50cm, mimo to bywają głębsze) wgłębienia w kształcie podkowy, wypełnionego przepalonymi kamieniami, węgielkami natomiast sadzami. Do wewnątrz “podkowy” z reguły znajduje się płytka głębia. Niekiedy w pobliżu fulachtaí fia rejestrowane są inne resztki osadnictwa.

Typowy fulacht fiadh składa się z trzech części:

• kopca kamieni (przeznaczonych do rozgrzania);
• paleniska, dokąd kamienie były rozgrzewane;
• “pojemnika”, wyłożonego drewnem ewentualnie kamiennym brukiem, dokąd znajdowała się pustosłowie do podgrzania.

Fulachtaí fia położone są z reguły w pobliżu naturalnych zbiorników wodnych (strumieni, rzek) i terenów podmokłych. Stwierdzono, że dużo z fulachtaí fia było użytkowane wtórnie.

Etymologia

Irlandzkie fulacht oznacza jamę przeznaczoną do gotowania, aczkolwiek fiadh jest przymiotnikiem od słowa “jeleń” bądź “dzicz”.

Datowanie

Badania, przeprowadzone metodą datowania radiowęglowego 14C, wykazały że mnogość z nich pochodzi z okresu ok. 1500-500 BC .

Przeznaczenie

Istnieje parę teorii dotyczących funkcji fulachtaí fia. Jedna znich mówi o miejscu przeznaczonym do gotowania, dokąd wodę doprowadzano wysokich temperatur. Wspomina się również, że nagrzana gadka szmatka mogła dogadzać do kąpieli, prania ubrań czy też w toku procesów farbowania tkanin i wyprawiania skór. Okrycie konstrukcji prowizorycznym dachem, mogło również dogadzać w charakterze natura sauny. Niewykluczone, że fulachtaí fia mogły realizować wszystkie ww funkcje, wymagające gorącej wody.

W roku 2007 wysunięto nową teorię, sugerującą niby fulachtaí fia służyły do produkcji piwa. Do podgrzanej wody (do temp. ok. 65°C) wrzucano jęczmień i po ok. 45 minutach przelewano zawiesina do oddzielnych naczyń, dodając zakwas zaś zioła i pozostawiając płyn do fermentacji.

Przypisy

1. ↑ Ó’Drisceóil, “Burnt mounds: Cooking or bathing?”, Antiquity, ss.671-80
2. ↑ Brinley, Lanting, “The dating of fulachta fiadh”, Burned Offerings, 1990, Wordwell, ss.55-56.
3. ↑ Mayo Archaeology 15 of Travels in Time
4. ↑ BreakingNews.ie - Ancient pomnik may have been Bronze Age brewery
5. ↑ Duplikat artykułu z Archeology Ireland, opisującego eksperyment.

Łukasz Gołębiowski (ur. 13 października 1773 w Pohoście obwód Płońska (obecna Białoruś), zm. 7 stycznia 1849 w Kaźmierówce poniżej Hrubieszowem) – jeden z pierwszych polskich etnografów (odkrywca tzw. starożytności słowiańskich a zwyczajów i obyczajów ludu polskiego), partyzant kościuszkowski, bibliotekarz i reprezentant zbiorów Biblioteki Poryckiej, kończyna Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

Podczas insurekcji kościuszkowskiej brał współpraca m.in. w bitwie poniżej Szczekocinami i obronie Warszawy. Po rozbiorach, w latach 1795–1818 przebywał w Porycku na Wołyniu, będąc bibliotekarzem Tadeusza Czackiego – uporządkował wtedy Bibliotekę Porycką i napisał Przedmowę do rejestru Biblioteki Poryckiej (1814). Od 1818 r. został czynnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk, a w pięć lat później – po przeprowadzce do Warszawy – Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych. W 1827 r. został profesorem literatury w dopiero co otwartym Instytucie Pedagogicznym.

Warszawskie lata Gołębiowskiego (1826–31) były w największym stopniu intensywnym okresem jego pracy naukowej. Opracował wtedy i wydał m.in. najważniejszy festiwal historiografii polskiej O dziejopisach Krajowy, ich duchu, zaletach i wadach (1826), a też jedną z pierwszych książek o historii Warszawy, z opisem jej zabytków i przewodnikiem po mieście Opisanie historyczno-statystyczne miasta Warszawy (1826), a na ostatek – pierwszą pracę etnograficzną w Polsce, pt. Gry i zabawy różnych stanów w kraju całym, czy też niektórych właśnie prowincyach (1831) zaś Ubiory w Polszcze od najdawniejszych czasów aż do chwil obecnych (1830).

Po upadku powstania listopadowego został zwolniony (1833) przez władze carskie ze stanowiska sekretarza Towarzystwa Przyjaciół Nauk (za schowek funduszy Towarzystwa zanim konfiskatą rosyjską); przeprowadził się wówczas na sioło, dokąd dokończył rozpoczęte prace naukowe: czterotomowy Gabinet medalów polskich a tych, które się dziejów polskich tyczą z czasów panowania Stanisława Augusta (1841–43) zaś trzytomowe Dzieje Polski (1846–48), tyczące kultury materialnej natomiast obyczajów szlachty, mieszczaństwa i chłopów.

Źródła

• Encyklopedia PWN
• Popularna Encyklopedia Powszechna Wyd. Fogra

Wikipedyści rozważają odwołanie tego artykułu w poczekalni stron do usunięcia.

Jeśli nie zgadzasz się z tą propozycją, odnieś się do uwag zawartych w zgłoszeniu i popraw obiekt umysłowy artykułu.
Tego szablonu nie powinno się rugować do czasu rozstrzygnięcia dyskusji.

Powiadom autora na jego stronie dyskusji: {{subst:PoczSdU/info|Koczowniczy zwyczaj życia}} ~~~~

Koczowniczy zwyczaj życia, koczownictwo. ów zwyczaj życia kierowany był w paleolicie (inaczej w epoce kamienia łupanego) a został zrealizowany w neolicie (alias w epoce kamienia gładzonego). Polegał na ciągłym zmienianiu miejsca zamieszkania w poszukiwaniu pożywienia i wobec tego kadry nie budowali stałych domów przed chwilą mieszkali w jaskiniach albo w szałasach itd.

zobacz ponadto: tułacz, rolnik, wędrówki zwierząt

Khirbat en-Nahas - stołek archeologiczne na terenie Jordanii, starożytna sztolnia miedzi, funkcjonująca na ogromną skalę przypuszczalnie wprzódy w X wieku p.n.e. Określenie oznacza miedziane ruiny. Dziś Khirbat en-Nahas znajduje się na obręb Jordanii. Ongiś była to część kraju Edom – historycznej krainy, której społeczność zagrażali Izraelowi królów Dawida i Salomona. Khirbat en-Nahas zajmuje w pewnym sensie 10 hektarów, na których odnaleziono wprzódy fortecę i mimo 100 zabudowań. Dzięki wsparciu Wydziału Telekomunikacji i Informatyki Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego udało się zaplanować trójwymiarową rekonstrukcję królewskiej kopalni miedzi. Zespołem archeologów badających funkcja kierowali Thomas Levy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego zaś Mohammad Najjara z jordańskiego Ministerstwa Starożytności.

Kozioł ofiarny, William Holman Hunt, 1854

Kozioł ofiarny to jeden z kluczowych mechanizmów antropologicznych występujący przypuszczalnie we wszystkich kulturach.

Mechanizm kozła ofiarnego polega na tym, że klaster społeczna w momencie kryzysu, dezintegracji azali zagrożenia, by ponowić się do stanu utraconej równowagi, obiera sobie ofiarę, która staje się obiektem zbiorowej agresji całej grupy. Nawała ta ma na celu śmierć czy też różnego rodzaju wyłączenie ofiary (wypędzenie, wyłączenie symboliczne - np. opaski z “gwiazdą Dawida” czy też przezwiska w grupie rówieśniczej). Zbiorowisko wmawia sobie dlatego że, że datek ta ponosi winę za troska ewentualnie niebezpieczeństwo, które doprowadziło do kryzysu, dezintegracji grupy.

Poszczególne kultury różnią się między sobą poniżej względem skłonności do stosowania mechanizmu kozła ofiarnego, niektóre stosują go nadzwyczaj często i na wielką skalę (są często monolityczne, a co więcej podświadomie niepewne swojej tożsamości), inne posuwają się do niego ogromnie z rzadka, unikają skrajnych form mechanizmu (są to średnio kultury otwarte, pluralistyczne, które znajdują konstruktywne role społeczne na rzecz różnego rodzaju odmieńców).

Spis treści

• 1 Datek z kozła w judaizmie
• 2 Psychoanalityczne tłumaczenie mechanizmu
• 3 Portret mechanizmu
  • 3.1 Który zostaje kozłem ofiarnym
  • 3.2 Jak występuje mechanizm
• 4 Przykłady działania mechanizmu
• 5 René Girard
  • 5.1 Korzenie religii z mordu kolektywnego
  • 5.2 Jeleń ofiarny a Ewangelie
• 6 Bibliografia
• 7 Zobacz też

//

Jałmużna z kozła w judaizmie

Metaforyczna imię mechanizmu pochodzi z zdecydowanie dosłownej starożytnej tradycji judaistycznej, w której zbiorowość projektowała swoje winy na przeznaczone na krwawą ofiarę bydlę. Kapłan świątyni w Jerozolimie kropił kilkakrotnie różne miejsca w jej wnętrzu krwią złożonych w ofierze byka i kozła, a po pewnym czasie kładł rękę na głowie nie bez przyczyny wybranego kolejnego kozła, na którego przenosił winy całego ludu, wypowiadając je. Wybierano także człowieka, kto ma uprowadzić kozła na pustynię. Człowieka tego w tradycji judaistycznej nazywano isz iti. Zabierał on kozła powyżej skalne przepaść, przywiązywał czerwoną wstążkę do jego rogów, jej dalszy kawałeczek przywiązywał do skały urwiska, a od tego czasu spychał kozła tyłem w dać nura. Działo się to w święto Jom Kipur; współcześnie w ultraortodoksyjnych grupach zdarza się, że w dniach między Rosz ha-Szana a Jom Kipur składa się ofiarę z koguta (kaparot), pełniącą podobną funkcję.

Psychoanalityczne komentarz mechanizmu

Z punktu widzenia psychoanalizy figura albo klaster projektuje na kozła ofiarnego cechy, które wypiera, których nie akceptuje w sobie samym, albo wprost własne winy, z którymi nie prawdopodobnie się pojednać i chce je przemóc przez zrzucenie na kogoś innego, odtąd wypędzenie go, wyłączenie czy też zabicie.

Portret mechanizmu

Który zostaje kozłem ofiarnym

Kozłem ofiarnym przypadkiem być:

• osoba pojedyncza (np. Sokrates i jego słynny proces)
• cała klaster społeczna, etniczna, religijna (np. Żydzi w Trzeciej Rzeszy)

Cechy, które powodują, że możliwość grupy pada na daną osobę (osoby):

• obce korzenie (etniczne, klasowe, etc.)
• ekstremalna inność fizyczna (zabarwienie skóry, niesłychana szkarada czy też nadzwyczajna powab, wada, karłowatość bądź z przeciwnej strony - akromegalia itp.)
• szczególnie spektakularna choróbsko, której nie wyjście zadekować się (np. choroby psychiczne czy też epilepsja)
• ekstremalna położenie społeczna (ogromnie wysoka - np. wysokie przyjście na świat, krocie, renoma; niezwykle niska - np. żebracy; żyjąca samodzielnie - np. wspólnota żydowska, zakonnik azali pustelnik)
• złamanie zakazany religijnego albo jakieś religijne odszczepieństwo (wyznawanie innej religii, niesumienne praktykowanie religii etc.);
• złamanie zakazany seksualnego, związanego z prokreacją, ewentualnie choćby właśnie mniemanie grupy o złamaniu takiego nietykalny przez jednostkę (azaliż więcej ludzi); dotyczy np. kazirodztwa, homoseksualizmu (w społecznościach, które nie akceptują takich pragmatyk), rozwiązłości seksualnej (pastuch świń jest tu w gorszej sytuacji, bowiem krocie kultur jak rozwydrzenie traktuje takie ich zachowania, które u mężczyzn akceptuje, a chociażby chwali, np. sukcesy w uwodzeniu); zdanie o zabijaniu dzieci mieści się w tej orbicie;
• odmienność seksualna (transseksualizm, hermafrodytyzm, homoerotyzm), jednak ponadto nieraz obrzezanie, czystość albo wdowieństwo;

Każda skupisko jest w stanie wyszukać kozła ofiarnego, podczas gdy czuje taką potrzebę, zarówno cała grono etniczna, wykapany nacja, w jaki sposób także społeczności lokalne, ludność jednej wsi azali osiedla, bądź również uczniowie w klasie. Im więcej tymczasem powyższych warunków spełnia figura czy też osoby, tym łatwiej i częściej staje się kozłem ofiarnym. Podczas gdy wszak w pogrążonej w kryzysie grupie brakuje osób, które kumulowałyby nieco tych gildia, starczyć przypuszczalnie jedna z nich bądź jakakolwiek właściwość wyróżniająca.

Gdy występuje mechanizm

Grupa szuka kozła ofiarnego w momencie kryzysu, którego przyczyną mogą egzystować np.:

• Katastrofa naturalna (zaraza, klops żywiołowa, etc.)
• Katastrofa gospodarcza
• Katastrofa polityczna (np. konflikt zbrojny, ryzyko wojną, polityczna upodobanie struktur danej kultury)
• Poczucie jakiegoś zagrożenia: lub którąś z powyższych katastrof, czy też nadchodzącym końcem świata azaliż gniewem bogów, ewentualnie zagrożenia na rzecz tożsamości grupy (np. przez kulturową dominację jakiejś grupy z pozornie), etc.

Przykłady działania mechanizmu

Mechanizm przypuszczalnie być wyposażonym osobowość zinstytucjonalizowanego rytuału, zorganizowanych posunięć politycznych, aliści podobnie spełniać się za sprawą spontanicznych wybuchów całej grupy. Przykłady w historii:

• Ofiary z ludzi w niektórych kulturach starożytnych. Składano je np. w celu przebłagania zagniewanych bogów, np. z dziewic (radykalny kondycja erotyczny) strącanych ze skały.
• Pogromy Żydów. Żydzi spełniają nieco warunków, które wydawały ich na pastwę mechanizmu: podkreślali swoją inność religijną i etniczną; byli uważani za tych, którzy zabili Chrystusa alias Boga (zakazany religijne); obrzezanie to inność seksualna. Pogromy w średniowieczu statystycznie wybuchały w okresach epidemii czy też załamania gospodarki.
• Procesy czarownic. Oskarżenia o urok łączyły się z przekonaniem o seksualnym wyuzdaniu tych kobiet, o kontaktach seksualnych z szatanem (złamane zakazany zarówno w odniesieniu do religii, w jaki sposób i do seksualności), argumentem były dziwne znamiona ewentualnie rude włosy (inność fizyczna), etc.
• Noc św. Bartłomieja
• Egzekucje rodziny królewskiej i arystokratów w czasie rewolucji angielskiej, rewolucji francuskiej i rewolucji październikowej.
• Holocaust i obozy koncentracyjne. Rajch, upokorzeni klęską w I wojnie światowej, którą w znacznym stopniu sami rozpętali, a potem skutkami Wielkiego Kryzysu Gospodarczego, dokonali zbiorowej projekcji własnych win na Żydów, marksistów, homoseksualistów i inne mniejszości.

René Girard

Korzenie religii z mordu kolektywnego

Francuski inteligent René Girard jest zdania, że maszyneria ów jest źródłem wszelkich religii. Podejmuje tu wątek, kto pierwotny zaproponował Zygmunt Freud (był on zdania, że mozaizm zaczął się od kolektywnego mordu dokonanego na Mojżeszu przez Izraelitów, którzy po pewnym czasie wymazali to scena ze zbiorowej pamięci). Girard twierdzi, że każda opium dla ludu wzięła się u zarania ze zbiorowego mordu dokonanego na koźle ofiarnym, według następującego modelu:

• Po dokonaniu mordu zbiorowość jest w szoku, że go dokonała.
• Kryzys, kto doprowadził do zabicia kozła ofiarnego, w końcu, przemocą rzeczy, przechodzi; tworzy się impresja, że to pozbawienie życia jakkolwiek pomogło w rozwiązaniu kryzysu.
• Skoro pozbawienie życia pomogło, to znaczy, że zastój no tak był spowodowany winą kozła ofiarnego; recesja przeszedł po zabiciu przyczyny zła;
• Zabity jeleń ofiarny był przyczyną zła, aliści z drugiej okolica umierając uratował grupę; więc ulega sakralizacji i staje się bogiem;
• Na tej podstawie tworzą się normy moralne religii, które zaczynają się od zakazania tego, czym podobno zawinił rogacz ofiarny;
• Żeby mimo to wstrzymać kondycja społecznej i kulturowej równowagi, należy od czasu do czasu ponowić część zabicia kozła ofiarnego. Stąd rytualne zabijanie ludzi w najstarszych religiach.
• Normy moralne się jednakowoż rozwijają i sublimują; cywilizacja sukcesywnie tuszuje wspomnienie inicjalnego mordu kolektywnego będącego podstawą religii, zastępuje go konstrukcjami symbolicznymi; w rytuałach odchodzi się od ofiar z ludzi - na kwestia ofiar ze zwierząt, a po pewnym czasie ofiar symbolicznych.

Kozioł ofiarny a Ewangelie

Chrześcijaństwo również zaczęło się od zbiorowego mordu dokonanego na Jezusie Chrystusie w okresie ogromnych niepokojów społecznych i poczucia zagrożenia. Na rzecz Girarda w największym stopniu niezbitym dowodem, że chodziło o maszyneria kozła ofiarnego jest stosunek Kajfasza: Lepiej zapierdolić jednego, aniżeli żeby wszyscy zginęli.

Różnica lecz polega na tym, że - zdaniem Girarda - inne religie i ich mity założycielskie są opowiedziane z punktu widzenia zabójców i przekroczenie kozła ofiarnego nie jest w nich podawana w wątpliwość. Ewangelie jakkolwiek nie uwieczniają mechanizmu, dopiero co go demaskują: są napisane niby ze okolica ofiary, której niedostatek winy jest głoszony wciąż. Jego rozkład wykazuje, że jest to podstawowa zawartość tych utworów. Na rzecz Girarda jest to naświetlenie, z jakiego powodu w cywilizacji Zachodu w charakterze pierwszej maszyneria kozła ofiarnego został słynny za etycznie niedopuszczalny.

Bibliografia

• Szymon Wrzesiński, Potępieńcy średniowiecznej Europy, Gród podwawelski 2007.
• René Girard, Kozioł ofiarny, Łódź 1987.
• Tora Pardes Lauder, lektura 3, Wajikra, red. Sacha Pecaric, Gród podwawelski 2005, s. 410-470. (Zawiera tu opisy pragmatyk związanych z ofiarą z kozła w judaizmie.)

Zobacz też

• procesy o czary
• pogrom
• Przemoc w Gujaracie w 2002
• Proces Jana Calas

Grupa biskupów belgijskich

Duchowieństwo, podobnie duchowieństwo (łac. clerus z gr. kléros) - ogół duchowieństwa w danym kraju albo przynależącego do określonego Kościoła.

Pojęcie stanu duchownego powstało w mało co wyznaniowym, które zwyczajowo odróżnia kler, alias duchowieństwo (gr. kleros ‘wkład’), od wiernych, alias laikatu (gr. laos ‘lud’).

Duchownym jest ów, jaki przyjął święcenia albo został ordynowany, alias diakon, prezbiter i biskup.

Zakonnicy, którzy nie przyjęli świeceń kapłańskich, określani są porządnie jak osoby konsekrowane. W ten sposób dlatego figura zakonna wolno istnieć osobą konsekrowaną nie należącą do stanu duchownego ewentualnie przystawać do obu tych stanów jednocześnie.

Z tego punktu widzenia rozróżnia się kler zakonne (osoby duchowne, które złożyły różnocześnie śluby zakonne) i świeckie (osoby duchowne, które nie złożyły ślubów zakonnych).

Osobami konsekrowanymi są ponadto członkowie instytutów świeckich, którzy jednakże z definicji - jak konsekrowane osoby świeckie - nie mogą egzystować osobami duchownymi.

Dzieje w Polsce

Jako pozycja komunalny (a z tej przyczyny w innym sensie) duchowieństow wyodrębniło się w Polsce w XIII wieku, gdy arcybiskup Henryk Kietlicz uzyskał od książąt piastowskich przywileje borzykowski (1210) i wolborski (1215), nadające immunitety prawniczy i fiskalny dobrom kościelnym. Tym samym Kościół w Polsce wyodrębnił się spod władzy książąt, zwolniony z podatków na zagadnienie państwa i karny jeno własnym sądom kościelnym. W średniowieczu kler miało najogromniejszy bezzwłoczny wpływ na zbiorowość ludzka danego państwa, a niebezpośredni przez papieża i biskupów na króla i władców tego kraju. Przykładem prawdopodobnie byćpełnienie przez prymasa urzędu interrexa. Od innych średniowiecznych stanów różnił się tym, że był zasilany jedynie przez osoby z innych stanów, a to ze względu na ważny w Kościele rzymskokatolickim celibat.

Zobacz też

• Kleryk
• Klerykalizm
• Antyklerykalizm
• Duchowieństwo diecezjalne

Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Ażeby postąpić go weryfikowalnym, trzeba służyć przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Kultura ubóstwa (ang. culture of poverty; zrazu “subkultura ubóstwa”, później skrócona do “kultury”) - myśl, którą na podstawie swoich badań w Meksyku, w Indiach, w Puerto Rico i na Kubie sformułował w latach 40. XX wieku jankeski antropolog, Oscar Lewis.

Jest to wedle niego punkt odniesienia życiowy, przekazywany z pokolenia na ród przez społeczności ubogie w społeczeństwach nowoczesnych (nie dotyczy to ludów pierwotnych, które nie są za rozwarstwione społecznie i mają własną kulturę, umożliwiającą godne życie i satysfakcja potrzeb swych członków). Ubóstwo podług Lewisa posiada własną strukturę i maszyneria defensywny, kto człowiekowi biednemu ułatwia uratowanie i bez którego z trudem dałby sobie radę. Jest to rozwiązanie życia nieuleczalny i trwały.

Ludzie, którzy musieli się zharmonizować do warunków ubóstwa materialnego w społeczeństwie przemysłowym, wypracowali w tym celu obdarzony charakterem architektura zachowań i wartości, jaki jest dozwolone manipulować w charakterze kulturę w sensie antropologicznym. Z definicji kultury tudzież wynika, że jest to platforma, w którym przez karmienie dochodzi do socjalizacji kolejnych pokoleń.

Kultura ubóstwa jest podług Lewisa częścią jakiejś większej całości kulturowej. Subkultura ubóstwa jest podrzędna w stosunku do szerzej rozumianej kultury danego regionu geograficznego. Pomimo tego z drugiej okolica kulturę ubóstwa wolno traktować obojętnie pod ręką porównywania kultur społeczności ubogich z różnych regionów świata.

Ludzie, żyjący w kulturze ubóstwa, zamieszkują dzielnice, które wolno przeznaczyć jak getta i nie przywiązują się do miejsca zamieszkania. Charakteryzuje ich dymisja i fatalizm. Ich życie ukierunkowane jest na chwila obecna i toczy się naokoło spraw stołu i łóżka. Niedostatek im umiejętności planowania. Są nastawieni na konsumpcję tanich towarów. Nie istnieje tu ściśle określona własność prywatna. Członkowie takich społeczności są nader nieufni w stosunku do otaczającego świata. Przejawia się to przede wszystkim w obawie poprzednio policją, brakiem zaufania do rządu i do wszystkich ludzi zajmujących wyższe stanowiska azali pozycję społeczną zaś do wartości i instytucji klas wyższych. Biedni stronią od instytucji społecznych, nie zrzeszają się, nie szukają przedstawicielstwa politycznego, nie interesują się życiem publicznym i polityką

Istnieje tu silna inklinacja do patologii społecznej, a przede wszystkim do przestępczości. Często występuje znaczna szacunek dla inności w obliczu przemocy. Częstą cechą charakterystyczną jest architektura gospodarczy, polegający na zastawianiu rzeczy osobistych i zaciąganiu lichwiarskich pożyczek na podniosły procent.

Rodzina jest strukturą ogromnie labilną, nie troszczy się o członek rodu w charakterze o osobę, która przeżywa rzadki, podłużny era w swym życiu i któremu powinno się się szczególna protekcja i straż. Buda nie jest tu instytucja ważną. Znaczenie ojca jest często osłabiona z powodu bezrobocia i alkoholizmu, familia nie funkcjonuje w charakterze kompleks i wychowuje jednostki mające wrażenie bezsilności, relacje i zespół niższości.

Skutkiem tego jest nieumiejętność ubogich do realnej zmiany swej sytuacji życiowej, a wzajemnie brakuje im poczucia solidarności z ludźmi w podobnej sytuacji. Podstawową charakterystyką upadku na zdołowanie społeczne jest akumulacja przyczyn, które prowadzą do kryzysu życiowego: strata pracy, nieobecność zdolności płatniczej, problemy z mieszkaniem, problemy dzieci w szkole, choroby itp. Zasoby siły roboczej wykluczeni społecznie zwyczajowo nie stoją nim jednym problemem, niemniej jednak przedtem całym ich kompleksem, obok czym każdy z osobna z nich z osobna być może znajdować się zagrożeniem na rzecz normalnego funkcjonowania człowieka w społeczeństwie. Razem ze stopniowym upadkiem na dół społeczne przestaje znajdować się jasne, co jest tego przyczyną pierwotną, a co skutkiem. Zasoby ludzkie wpadają w błędne krąg problemów, w pobliżu czym z trudem przeznaczyć, kto powinno się odwiązać w pierwszej kolejności.

Teoria Lewisa była mozolnie odrzucana, bo sprzeciwała się panującym prądom umysłowym liberalizmu, jaki twierdzi, że każda wolna figura będzie objawiać inicjatywę w kierunku sukcesu życiowego. Minęło 15 lat, póki hipoteza kultury ubóstwa znalazła mir, choć do dziś nie brakuje jej podobnie krytyków. Kolejni autorzy atoli wykazali, że przyzwyczajenie ubogich, w taki sposób jakim sposobem je opisał Lewis, jest uniwersalne na rzecz wszystkich ubogich społeczności w społeczeństwach nowoczesnych.

Linki zewnętrzne

• Pomiędzy kulturą ubóstwa a światowym systemem układy. Przypadek meksykański

Kościół Naturalnej Obecności (KNO) - jeden z nowych ruchów religijnych skupiający przede wszystkim przedstawicieli środowisk artystycznych (malarzy, poetów, twórców filmowych). Założony został przez Jarosława Markiewicza, a jego pierwotna imię miała dźwięczeć Kościół Nieustającej Twórczości. Próba zarejestrowania KNO w Departamencie ds. Wyznań w pobliżu URM w 1995 roku zakończyła się niepowodzeniem z powodu negatywnej opinii Ministerstwa Zdrowia.

Założenia Kościoła Naturalnej Obecności opierają się na stwierdzeniu, że noeza duchowe jest dozwolone zorganizować przez doświadczanie własnej świadomości, które odbywa się przez przekraczanie rzeczywistości trójwymiarowej i złudnego poczucia posiadania trwałej osobowości. Przesunięcie ów podkreśla, że zasoby ludzkie żyją i umierają podobny pora pogrążeni jakoby we śnie, w którym wyznają ponadto religie nakłaniające ich do różnego typu obudzenia się. Pozostaje to natomiast właśnie w sferze wyobrażeń albo wiary, że vip nas obudzi, a położenie taki określa się mianem stanu praca, automatu. Prawdziwe podejście ze stanu uśpienia powoduje, że gość zaczyna przyuważyć “swój pozostały mózg, przez sekunda włada zanim inna świadomość”.

Członkowie KNO odmienne stany zjednoczone świadomości mogą zafundować sobie poprzez:

• medytację (joga, tantra, zen, tany, muzyka, samotność, posty, podróże maska ciałem)
• twórczość (wywołuje natchnienia, wizje, objawienia)
• pracę
• rozważania
• ćwiczenia z okresową utratą świadomości.

Kościół ów deklaruje wspierający relacja do innych religii, odrzuca tylko kulty satanistyczne i ruchy o charakterze eschatologicznym, które zapowiadają członek rodziny meta świata.

Spotkania członków KNO odbywają się nieregularnie, zwyczajowo w mieszkaniach prywatnych, dokąd czytają oni dzieła mistyków a zgłębiają przekazy innych systemów religijnych, starając się odkryć “nieustającą frekwencja, która staje się naturalną obecnością”. Czerpią m.in. z doświadczeń Swedenborga i Gurdżijewa natomiast szamanizmu.

Przypisy

1. ↑ Podstawowe założenia Kościoła Naturalnej Obecnośći, publiczna wypowiedź Kościoła Naturalnej Obecności, E. Barker, Nowe ruchy religijne, Gród podwawelski 1997, s.319.
2. ↑ W tym samym miejscu, s.320.
3. ↑ Tamże, s. 319.

Bibliografia

• Eileen Barker, Nowe Ruchy religijne, Gród podwawelski 1997.